از جدی ترین و در عین حال شیرین ترین دلتنگی هایم...

هیچ وقت حسرت امور دیتی ملت رو نخوردم. ولی الان، همین لحظه، اینقدر حسرت خوردم که سین الان داره میره بیرون که نگو.
خاک تو سر دنیا که من اینجام و تو اونجا...
تهران ششم آذر ۹۶، روز تعطیل بین هفته

یه جایی گفته بودم یه وقتایی، هنوزم، قبل دیدنت تپش قلبم میره بالا. ...درست مثل الان که قراره چند دیقه دیگه با هم تلفنی حرف بزنیم.

+ از نوشته های گذشته: اسم این وبلاگ با چیزهایی که تا الان در آن نوشته ام همخوانی ندارد. مشکل آنجاست که من وقتی حالم خوب نیست به اینجا می آیم و حال های خوب از روی تنبلی ثبت و ضبط نمیشوند. اگر این را میخوانی بدان که این حال های بد همگی رفته اند و تو همانی شدی که من مدت ها آرزویش را داشتم. میبوسمت...