رقصی چنین میانۀ میدان قند... دل شب است و تو خوابیدی...، قرار گذاشتی یک ساعت زودتر بخوابی...این قند لعنتی چند هفته ای است بلای جانم شده است؛ مدام با خودم میگویم الان وقتش نیست. از عوارض بعدی اش میترسم. میترسم که زندگی مان را ناخوش کند...آدم شجاعی نیستم، آدم بیخیالی هم نیستم. با این همه تنها ترسم از این ماجرا- لااقل آن قدرش که بر من آشکار شده است- ترس از خدشه دار کردن زندگی مان است. نه رژیم و نخوردن، نه بدِ بدِ بیماری که مرگ است و نه ترس از نماندن تو بر من احاطه ندارد؛ راستش فادامه مطلب

رقصی چنین میانۀ میدان این روزهای سخت... هفته پیش از قزوین اومدم تهران؛ انگاری که یه تیکه از وجودمو گذاشتم و اومدم. امروز از تهران رفتی اصفهان؛ همه زندگیمو با خودت بردی.... این تکه تکه شدنا رو تا کی دووم بیارم؟ تا کی به خودم، خودمون، بگم عوضش قدر همو بهتر میدونیم؟ تا کی اشک بریزم و بازم ته گلوم درد باشه؟ آدم چجوری به دلش حالی کنه آخه؟...خیلی سخته صبا...خیلی.... دونقطه و یه دنیا پرانتزِ باز + نه به بچه ها زنگ میزنم، نه فیلم میبینم؛ انتظار میکشم که برسی...؛ میخوام حال تنهایی هاادامه مطلب

رقصی چنین میانۀ میدان گزارشی اندک از مهمترین روزهای زندگی ام (و وعده ای دوباره برای ادامۀ اینجا) در زمان حاضر بیست و نهمه مرداده. دیروز- 28 مرداد حدود 8 شب- ما عقد کردیم. راستش این مدت تو یه دفتر دیگه واست نوشتم. یه سری هاشو خوندی، یه سریاشم نه. خیلی دوست دارم اینجا و روزانه واست بنویسم ولی نمیشه که بشه. به هر حال تو و مامان رفتید نمایشگاه خانوم ها [کتابیش میشه "خانم ها"؛ همون طور که تو تذکر دادی]. من تو اتاقتم و بابات پای تلویزیون. نتیجۀ عمو امروز اومد و تو درس رو افتادی. نادامه مطلب

رقصی چنین میانۀ میدان گزارشی از "سال های دور از خانه ..." سلام. در زمان حاضر یکهویی سری به اینجا زدم و جالب اینکه پسوردش را هم یادم بود. به نظرم در کل وبلاگ امیدبخشی شده است. با فاصله مینویسم ولی مینویسم. از روز عقد خیلی کارها کردیم... خانۀ منیریه را با کمک هم سامان دادیم؛ یک جاهایی را با هم رنگ کردیم، یک جاهایی را بتونه زدیم، سر دستشویی را بنده [شخصاً] سقف کاذب نمودم، با محل تجمع اصناف مختلف در تهران آشنا شدیم و بورس ها را شناختیم؛ چیزهایی از این دست. بعد اثاث کشیدیم و با رادامه مطلب

هفته پیش از قزوین اومدم تهران؛ انگاری که یه تیکه از وجودمو گذاشتم و اومدم. امروز از تهران رفتی اصفهان؛ همه زندگیمو با خودت بردی.... این تکه تکه شدنا رو تا کی دووم بیارم؟ تا کی به خودم، خودمون، بگم عوضش قدر همو بهتر میدونیم؟ تا کی اشک بریزم و بازم ته ادامه مطلب

امروز بیست و نهمه مرداده. دیروز- 28 مرداد حدود 8 شب- ما عقد کردیم. راستش این مدت تو یه دفتر دیگه واست نوشتم. یه سری هاشو خوندی، یه سریاشم نه. خیلی دوست دارم اینجا و روزانه واست بنویسم ولی نمیشه که بشه. به هر حال تو و مامان رفتید نمایشگاه خانوم ها [کتادامه مطلب

سلام. امروز یکهویی سری به اینجا زدم و جالب اینکه پسوردش را هم یادم بود. به نظرم در کل وبلاگ امیدبخشی شده است. با فاصله مینویسم ولی مینویسم. از روز عقد خیلی کارها کردیم... خانۀ منیریه را با کمک هم سامان دادیم؛ یک جاهایی را با هم رنگ کردیم، یک جاهایی رادامه مطلب

این وبلاگ بعد از 309 روز و سه ساعت از اولین دیدارمان، اولین پستش را به روز میکند. مطالب اینجا در یک برنامۀ زمان بندی مشخص به سمع و نظر شما خواهد رسید...

من نه تجربه ای از تنها پا به جهان گذاشتن دارم و نه میفهمم تنها جهان را ترک کردن یعنی چه. اگر اینها مصداق تنهایی اگزیستانس باشد من تجربه ای از آن ندارم.... تو دیگر آن کسی نیستی که برای حرف زدن در موردش به دیگری رجوع کنم. تو تماماً در من مانده ای و جز با تو در مورد تو نمیتوانم بگویم. به نظرم میرسد وقتی نتوانم با تو در مورد تو حرف بزنم دچار تنهایی ای از نوع اگزیستانس هستم. (این پاراگراف را بعدها دقیق تر خواهم کرد) این وضعیتی که مرا به این وبلاگ کشانده میتواند یک نمونۀ تنهایی اگزیستانس باشد. در واقع مشکل آنجاست که من نمیدانم کدام درست است: باید قبول کنم این دست تنهایی ها پر شدنی نیستند یا باید بگویم ما برای پر کردنشان هنوز بچه ایم؟ کاش دومی باشد و من هنوز بتوانم به "موضوعیت نداشتن تنهایی اگزیستانس" باور داشته باشم. من میخواهم در سخت ترین های زندگی ات کنارت باشم؛ قرار بر همین است. چیزی در این میان مانع میشود. تو سختی هایت را با فحش دادن به محیط اطرافت بیان میکنی و من ظاهراً دم دست ترینِ این محیط اطرافم (منظورم از فحش گلایه کردن و نق زدن و ایراد گرفتن است.). تا اینجای کار عیبی ندارد؛ به هر حال این شیوۀ بیان ناراحتی ها کم و بیش در همه وجود دارد. من این نق-هشدارها را میگیرم و نزدیکت میشوم، تو پس میزنی، تو منکر میشوی، من متوهم میشوم. من اینور دیوار می ایستم، تو آن ور دیوار. توادامه مطلب

هیچ وقت حسرت امور دیتی ملت رو نخوردم. ولی الان، همین لحظه، اینقدر حسرت خوردم که سین الان داره میره بیرون که نگو. خاک تو سر دنیا که من اینجام و تو اونجا...تهران ششم آذر ۹۶، روز تعطیل بین هفتهیه جایی گفته بودم یه وقتایی، هنوزم، قبل دیدنت تپش قلبم میره بالا. ...درست مثل الان که قراره چند دیقه دیگه با هم تلفنی حرف بزنیم. + از نوشته های گذشته: اسم این وبلاگ با چیزهایی که تا الان در آن نوشته ام همخوانی ندارد. مشکل آنجاست که من وقتی حالم خوب نیست به اینجا می آیم و حال های خوب از روی تنبلی ثبت و ضبط نمیشوند. اگر این را میخوانی بدان که این حال های بد همگی رفته اند و تو همانی شدی که من مدت ها آرزویش را داشتم. میبوسمت... + نوشته شده در یکشنبه دوازدهم آذر ۱۳۹۶ساعت 11:39&nbsp توسط سجاد ادامه مطلب

+ نوشته شده در یکشنبه دوازدهم آذر ۱۳۹۶ساعت 11:52&nbsp توسط سجاد

دل شب است و تو خوابیدی...، قرار گذاشتی یک ساعت زودتر بخوابی...این قند لعنتی چند هفته ای است بلای جانم شده است؛ مدام با خودم میگویم الان وقتش نیست. از عوارض بعدی اش میترسم. میترسم که زندگی مان را ناخوش کند...آدم شجاعی نیستم، آدم بیخیالی هم نیستم. با این همه تنها ترسم از این ماجرا- لااقل آن قدرش که بر من آشکار شده است- ترس از خدشه دار کردن زندگی مان است. نه رژیم و نخوردن، نه بدِ بدِ بیماری که مرگ است و نه ترس از نماندن تو بر من احاطه ندارد؛ راستش فکر میکنم بمان تر از اینهایی و همانطور که گفتم در سطحی هم رفتنت را حق میدهم.... میدانم که تنها نگران بد کردن زندگی توام.کاش کنترل شود و روند رو به رشدی نداشته باشد، کاش به حاشیهٔ زندگی ام بیاید، کاش قوت و توان من را نگیرد، کاش مرا شرمنده تو نکند، میترسم رفیق...پ ن: چند روزی بود که باید مینوشتم و تنها ادای تکلیف کردم. فردا روی وبلاگ قرارش میدهمشب بخیر... متن نوزدهم نوشته شد و حالا بیست و سوم است. اوضاع قندک من کمی مساعد است ولی باید هوایش را داشت. امیدوارم هشداری بوده باشد که از این به بعد سالم زندگی کنم. + نوشته شده در پنجشنبه بیست و سوم آذر ۱۳۹۶ساعت 20:8&nbsp توسط سجاد ادامه مطلب

---

این وبلاگ بعد از 309 روز و سه ساعت از اولین دیدارمان، اولین پستش را به روز میکند. مطالب اینجا در یک برنامۀ زمان بندی مشخص به سمع و نظر شما خواهد رسید...

+ نوشته شده در پنجشنبه هجدهم آبان ۱۳۹۶ساعت 21:0&nbsp توسط سجاد

حالت سر جاش نیست؛ امروز بیشتر، دیروز کمتر! تلفنای تو راهرو اذیتت میکنه؛ حوصله کلاس فردا رو نداری؛ کارای کلاسو انجام ندادی؛ حوصله حرف بی کیفیت رو نداری؛ حوصله تهران خسته کننده رو نداری؛ اصلاً میخوای امشب خونه باشی............... کاشکی وقادامه مطلب